FEATURED Α ΕΣΚΑΣΕ

Νάσος Ντινόπουλος: ”Αισθάνομαι όμορφα όταν παίζω μπάσκετ”

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, κι αρχή καλός μας χρόνος και δεν υπάρχει ιδανικότερη πρεμιέρα στο νέο έτος με μια συνέντευξη με έναν αθλητή-σύμβολο για το τοπικό μπάσκετ, για τον μεγαλύτερο ηλικιακά παίκτη της Α’ κατηγορίας, ετών 50 παρακαλώ!

Ο λόγος ασφαλώς για τον Νάσο Ντινόπουλο της…μπασκετομάνας Ιτέας που έχει ένα μοναδικό χάρισμα να μπορεί να βγάζει δυσανάλογα σε σχέση με τον πληθυσμό της, παίκτες πρώτης γραμμής!

Ο Νάσος Ντινόπουλος αποτελεί παίκτη-τοτέμ για την Ιτέα και όχι μόνο. Δεν ήταν άλλωστε σύνηθες φαινόμενο πριν την έκρηξη του ’87 να φεύγουν παίκτες από τις πόλεις τους για να πάνε σε ομάδες Εθνικών κατηγοριών!

Ο Ντινόπουλος πήγε στην Πάτρα και…έδεσε για μια 10ετία γνωρίζοντας όπως λέει και παρακάτω εκεί το πραγματικό μπάσκετ.

Γύρισε όμως στην Ιτέα και μαζί με τον Μωραΐτη ”έχτισαν” το οικοδόμημα του Γ.Σ. Ιτέας, του οποίου ο Ντινόπουλος είναι…ιδρυτικό μέλος καθώς η δική του παρέα ήταν εκείνη που το 1985 παρακίνησε τους υπόλοιπους για τη δημιουργία μιας ομάδας μπάσκετ!

Σε μια συνέντευξη που αξίζει να διαβαστεί, ο Ντινόπουλος που ακόμα και σήμερα στα 50 του μπορεί και καθορίζει παιχνίδια στην  Α’ ΕΣΚΑΣΕ όπως αυτό πρόσφατα στη Θήβα που με 4 δικούς του πόντους έδειξε το δρόμο προς τη νίκη, μιλάει για την πορεία του, για τις προτάσεις που είχε, την υποτροφία της Αμερικής που χάθηκε στο παρά ένα, τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του, τις ομοιότητες και τις διαφορές του τότε με το τώρα, ενώ αποκαλύπτει πως αυτή θα είναι η τελευταία του χρονιά στην Ιτέα, όχι όμως και στο μπάσκετ…

Επί τω έργω απέναντι στον Κάδμο!

ΕΡ: Ξεκίνημα της νέας χρονιάς, πρώτη μέρα του 2020 και εσύ Νάσο μπήκες σήμερα χρονολογικά στα 50, καθότι γεννημένος το 1970. Ακμαίος ακόμα και ενεργός στο χώρο, πως αισθάνεσαι;

Ν.Ν: ‘Είμαι στα 50 και από αυτά τα 35 χρόνια στα γήπεδα του μπάσκετ. Δεν ξέρω αν είναι δόκιμη έκφραση το ακμαίος, το σίγουρο είναι ότι αισθάνομαι πάρα πολύ όμορφα όταν παίζω μπάσκετ. Σίγουρα δεν είμαι στην πρώτη νιότη μου αλλά προσπαθώ να συντηρηθώ σε μια σοβαρή κατάσταση”.

 

ΕΡ: Πάντως μπορείς ακόμα και τώρα να καθορίζεις την εξέλιξη αγώνων όπως πρόσφατα στη Θήβα, που από δύο δικά σου καλάθια η ομάδα σου πήρε το πάνω χέρι και τελικά τη νίκη απέναντι στον Κάδμο…

Ν.Ν. :’‘Κάτω από κάποιες συνθήκες μπορώ να βοηθήσω ακόμα και τώρα, έστω και αυτό το λίγο μπορώ να το κάνω μέσα στο γήπεδο, για αυτό άλλωστε παίζω ακόμα”.

 

Είναι η πρώτη φορά που θα το πω, αλλά όπως τα βλέπω τα πράγματα φέτος, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι η τελευταία μου χρονιά στην Ιτέα”.

ΕΡ: Ερώτημα λογικό, που θα στο έχουν κάνει αρκετοί φίλοι σου, παίκτες και αντίπαλοι. Μέχρι πότε αισθάνεσαι ότι θα μπορείς να είσαι ενεργό μέλος μιας ομάδας;

Ν.Ν.:Είναι η πρώτη φορά που θα το πω, αλλά όπως τα βλέπω τα πράγματα φέτος, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι η τελευταία μου χρονιά στην Ιτέα. Αν μπορέσω να κατέβω προς τα κάτω, να παίξω Β’-Γ’ τοπικό πιθανό είναι να συνεχίσω και να παίζω μπάσκετ”.

 

ΕΡ: Να γυρίσουμε αρκετά το χρόνο πίσω, να μας πεις λοιπόν, τι ήταν εκείνο που σε επηρέασε και σε οδήγησε στο μπάσκετ, σε μια δύσκολη εποχή για το άθλημα, μια και μιλάμε για πριν το οριακό 1987…

Ν.Ν:Το 1985 δεν ήταν τα πράγματα καλά για το μπάσκετ στην Ελλάδα, δεν παίζαμε τόσοι πολλοί μπάσκετ, ήμασταν λίγοι εκείνοι που ασχολούμασταν και που μάλιστα, στην Ιτέα, σε μια πόλη που δεν είχε παράδοση στο μπάσκετ, που δεν είχε κάτι που να βρίσκαμε από τους παλαιότερους εμείς ως μικροί τότε. Περισσότερο θα έλεγα πως έτυχε τότε”.

 

ΕΡ: Έπαιζες ποδόσφαιρο να υποθέσω, όπως τα περισσότερα παιδιά εκείνης της εποχής;

Ν.Ν.:Όχι, ποδόσφαιρο δεν έπαιξα ποτέ, παρά μόνο στη γειτονιά, είχα ασχοληθεί όμως με το κολύμπι. Κοίταξε να δεις, τα παιδιά της επαρχίας ήμασταν λίγο απ’ όλα, θα μας χαρακτήριζα και πολυαθλητές, ασχολούμασταν με όλα τα αθλήματα. Τότε, δεν υπήρχε κάποιο άθλημα συγκεκριμένο και συντεταγμένο, εκτός από το ποδόσφαιρο με τον Αστέρα Ιτέας και η κολύμβηση με τον Ναυτικό Όμιλο”. 

 

ΕΡ: Τι ήταν εκείνο λοιπόν που σε τράβηξε στο μπάσκετ;

Ν.Ν.:Το γεγονός ότι ήταν ομαδικό άθλημα, γρήγορο-ομαδικό, ότι ήμουν μαζί με την παρέα μου, αυτό αποτέλεσε το πρώτο ερέθισμα”.

Φωτογραφία του 2012, μαζί με Χρ. Μωραΐτη, Γιώργο Μολέ και Γιάννη Μωραΐτη!

ΕΡ: Είσαι λοιπόν ενεργό μέλος του Γ.Σ. Ιτέας από το 1985, από την πρώτη μέρα της ίδρυσης του…

Ν.Ν.:Μέχρι το ’85 στην περιοχή μας υπήρχε μόνο ο ΓΑΣ Άμφισσας. Όσοι ασχολούμασταν με το μπάσκετ στην περιοχή μας καταλήγαμε εκεί. Είχαμε μια επαφή, μου έλεγαν και εμένα να πάω στην Άμφισσα να παίξω μπάσκετ, ώσπου εμφανίστηκαν κάποιοι άνθρωποι στην περιοχή μας, μεταξύ των οποίων και ο νυν πρόεδρος ο Ν. Κουτρόγιαννος, για να μπούμε έτσι στη διαδικασία και να φτιάξουμε μια δική μας ομάδα για να παίζουν τα παιδιά της Ιτέας στην πόλη τους και να μην αναγκάζονται να πάνε αλλού για να παίξουν μπάσκετ. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η ομάδα μπάσκετ στην Ιτέα”.

 

ΕΡ: Τι σημαίνει για σένα το μπάσκετ στην Ιτέα και ειδικότερα ο σύλλογος που υπηρετείς όλα αυτά τα χρόνια με εξαίρεση το διάστημα που ήσουν στην Πάτρα;

Ν.Ν.: ‘Η ομάδα της Ιτέας, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, είναι η δεύτερη οικογένεια μου. Είμαι 26 χρόνια στην ομάδα μπάσκετ, έχω περάσει πολλές στιγμές που με ακολουθούν στη ζωή μου”.

 

ΕΡ: Οι σημαντικότερες στιγμές στην μπασκετική σου ζωή, τόσο στην Ιτέα όσο και στην Πάτρα, ποιες ήταν;

Ν.Ν.:Η πρώτη σημαντική στιγμή, ήταν το ξεκίνημα του Γ.Σ. Ιτέας, για μας ήταν πρωτόγνωρο να μπορέσουμε να συμμετέχουμε σε οργανωμένο πρωτάθλημα. Η μεταγραφή μου στην Παναχαϊκή το 1987 ήταν η δεύτερη σημαντικότερη στιγμή”.

 

ΕΡ: Πότε έγινε η μεταγραφή στην Πάτρα;

Ν.Ν.:Ήταν το 1987. Η ομάδα είχε πέσει από την Α2 στη Β’ Εθνική, είχαν κάνει μια μεγάλη ανανέωση, είχαν κρατήσει τον Γιώτη Κανατσέλο και 2-3 παίκτες ακόμα, αγωνίστηκα Β’ και Γ’ Εθνική για μια 10ετία, έκανα πολύ καλά πρωταθλήματα”.

Με τη φανέλα της Παναχαϊκής (Νο 7).

”Για μένα αυτή μεταγραφή ήταν κάτι το εντελώς ξαφνικό. Ένα πρωί εμφανίστηκε στην Ιτέα ένα αυτοκίνητο με 4 άτομα, ρώτησαν και έμαθαν που είναι το σπίτι μου, συζητήσαμε, τα βρήκαν και με την ομάδα και μέσα σε 2 ημέρες είχε τελειώσει το θέμα”

ΕΡ: Για πες μας, πως έγινε η μεταγραφή στην Παναχαϊκή;

Ν.Ν.:Ήταν πολύ ξαφνικό. Τότε θυμάμαι συζητούσα με τον Κάδμο. Ήμουν μάλιστα πολύ κοντά να πάω στον Κάδμο, είχα πάει στη Θήβα είχα κάνει κάποιες προπονήσεις. Και τότε έγινε το εξής…Ο άνθρωπος που με είχε προτείνει να πάω στην Παναχαϊκή να παίξω εκεί γιατί θα πήγαινε και εκείνος ως προπονητής, ο Παναγιώτης Κοντογιάννης, δεν τα βρήκε με τους Πατρινούς και κατέληξε εκείνη τη χρονιά να είναι προπονητής στον Κάδμο! Θα μπορούσε δηλαδή να ήμουν στον Κάδμο αν ο ίδιος άνθρωπος ήξερε νωρίτερα το τι θα κάνει εκείνος, γιατί ήταν αυτός που επέμενε τότε στους Πατρινούς να με πάρουν καθώς με θεωρούσε ταλαντούχο παίκτη. Για μένα αυτή μεταγραφή ήταν κάτι το εντελώς ξαφνικό. Ένα πρωί εμφανίστηκε στην Ιτέα ένα αυτοκίνητο με 4 άτομα, ρώτησαν και έμαθαν που είναι το σπίτι μου, συζητήσαμε, τα βρήκαν και με την ομάδα και μέσα σε 2 ημέρες είχε τελειώσει το θέμα”. 

 

ΕΡ: Και γίνεσαι λοιπόν κάτοικος Πάτρας για μια 10ετία…

Ν.Ν.:Έτσι ακριβώς. Πήγα σε ηλικία 17 ετών στην Πάτρα και ανδρώθηκα μπασκετικά εκεί. Έπαιξα Β’ και Γ’ Εθνική με σπουδαίες ομάδες, πήγαμε 2 χρονιές στα τελικά του εφηβικού πρωταθλήματος”.

Με την κούπα στα χέρια!

Αυτή τη στιγμή τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να έχουν προπονητές που μπορούν να τους διδάξουν και να μάθουν σωστά το άθλημα. Εγώ στα χρόνια μου, για να μη μιλήσω γενικά για όλους, το μπάσκετ ήταν περισσότερο ένστικτο παρά μάθηση”

ΕΡ: Διαφορές του τότε με το τώρα σίγουρα θα υπάρχουν πολλές. Ομοιότητες υπάρχουν άραγε, βλέπεις τα παιδιά που έρχονται για πρώτη φορά στο γήπεδο, πως αντιλαμβάνονται το άθλημα;

Ν.Ν.: ”Υπάρχουν πάρα πολλές διαφορές. Εμείς τότε, δεν είχαμε τη δυνατότητα που έχουν τα παιδιά σήμερα, να έχουν δίπλα τους τόσους καταρτισμένους ανθρώπους. Αυτή τη στιγμή τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να έχουν προπονητές που μπορούν να τους διδάξουν και να μάθουν σωστά το άθλημα. Εγώ στα χρόνια μου, για να μη μιλήσω γενικά για όλους, το μπάσκετ ήταν περισσότερο ένστικτο παρά μάθηση. Δεν είχαμε ουσιαστικά προπονητές, δεν γνωρίζαμε το άθλημα. Εγώ το μπάσκετ το γνώρισα από τα 17 και μετά, τότε άρχισα να καταλαβαίνω τι είναι το μπάσκετ, πως παίζεται. Σήμερα τα παιδιά έχουν περισσότερες δυνατότητες και καλύτερες σχετικά συνθήκες. Και όταν λέω για συνθήκες, εννοώ προπονητικές και γηπεδικές. Σε όλα τα άλλα τα παιδιά σήμερα έχουν μείνει πίσω σε σχέση με εμάς. Εμείς τότε δεν είχαμε υποχρεώσεις, τα παιδιά σήμερα δεν έχουν ελεύθερο χρόνο. Πρέπει να πιέσουν πολύ τα προγράμματά τους για να ακολουθήσουν τους ρυθμούς μιας ομάδας”.

 

Μιλάμε για άλλο άθλημα. Το μπάσκετ είναι πλέον πιο γρήγορο, πιο τεχνοκρατικό. Οι μπασκετμπολίστες είναι πλέον πάρα πολύ γυμνασμένοι, με επιστημονικό τρόπο, προσαρμοσμένοι πάνω στο άθλημα”

ΕΡ: Πόσο έχει αλλάξει το μπάσκετ στο βάθος μιας 35ετίας;

Ν.Ν.: ”Μιλάμε για άλλο άθλημα. Το μπάσκετ είναι πλέον πιο γρήγορο, πιο τεχνοκρατικό. Οι μπασκετμπολίστες είναι πλέον πάρα πολύ γυμνασμένοι, με επιστημονικό τρόπο, προσαρμοσμένοι πάνω στο άθλημα, με πολλά ερεθίσματα, με εικόνες για το άθλημα, κατακλυσμένοι από το ίντερνετ, την τηλεόραση, μπορούν να δουν το οτιδήποτε για το μπάσκετ από όλο τον κόσμο. Εμείς τότε για να δούμε ένα αγώνα μπάσκετ μπορεί να είχαμε τη δυνατότητα 1-2 φορές το χρόνο”.

 

ΕΡ: Αν είχες τη δυνατότητα να γύρναγες το χρόνο πίσω θα άλλαζες κάτι πάνω στο μπασκετικό κομμάτι, κάτι που αν το είχες κάνει διαφορετικά ενδεχομένως να σε είχε βοηθήσει να κάνεις και μεγαλύτερη καριέρα;

Ν.Ν.: ‘‘Γενικά είμαι ευχαριστημένος από αυτά που πέτυχα. Θα μπορούσα σίγουρα να είχα πάει και παραπάνω. Και προτάσεις είχα από ομάδες, αλλά ήταν πιο δύσκολο να πάρεις τότε μεταγραφή. Δεν υπήρχαν τα συμβόλαια, υπήρχαν προσωπικές συμφωνίες, πολύ μπερδεμένα πράγματα. Θα μπορούσα να είχα δουλέψει παραπάνω. Υπήρξαν και προσωπικές ατυχίες. Δεν βαρυγκομώ όμως, μια χαρά τα πήγα”. 

”Στο Παγκράτι έφτασα πάρα πολύ κοντά για να πάω τότε και το ’90 είχα φτάσει μέχρι τη…σκάλα του αεροπλάνου, είχα πάρει την υποτροφία για την Φλόριντα, για σπουδές και μπάσκετ, αλλά ήταν η περίοδος που αρρώστησε ο πατέρας μου”

ΕΡ: Είπες πως υπήρξαν προτάσεις τότε και από άλλες ομάδες. Ποιες ήταν αυτές;

Ν.Ν.:Με τον Απόλλωνα Πάτρας κάθε καλοκαίρι ήταν σίριαλ αν θα πάω ή όχι, είχα πρόταση από τους Αμπελόκηπους, από το Παγκράτι στο οποίο έφτασα πάρα πολύ κοντά για να πάω τότε και το ’90 είχα φτάσει μέχρι τη…σκάλα του αεροπλάνου, είχα πάρει την υποτροφία για την Φλόριντα, για σπουδές και μπάσκετ, αλλά ήταν η περίοδος που αρρώστησε ο πατέρας μου, αργότερα πέθανε και δεν τα κατάφερα να πάω ξεκάθαρα για προσωπικούς λόγους”.

 

ΕΡ: Το επίπεδο του τοπικού μπάσκετ πως το βλέπεις, βελτιωμένο ή στάσιμο;

Ν.Ν.: ‘Προσωπική μου άποψη, είναι πως η περίοδος ήταν ανοδική, μέχρι τα τελευταία χρόνια που υπάρχει μια στασιμότητα. Δεν βλέπω και τα παιδιά να έχουν τόσο μεγάλη εξέλιξη, συμμετοχή. Οι ομάδες ιδίως στο τοπικό πρωτάθλημα, περισσότερο με τους μεγαλύτερους σε ηλικία προσπαθούν να συντηρηθούν. Δεν υπάρχουν πολλοί μικροί που να μπαίνουν δυναμικά στο άθλημα”.

 

”Εδώ στην Ιτέα έχει συντελεστεί στην ουσία ένα μπασκετικό θαύμα, μια τόσο μικρή πόλη έχει καταφέρει να κάνει πολλά πράγματα στο μπάσκετ και αυτό έγινε γιατί αυτή η πόλη ευτύχησε να έχει τα τελευταία 20 χρόνια ένα άνθρωπο σαν τον Μωραΐτη”

ΕΡ: Η Ιτέα όμως βγάζει παιδιά…

Ν.Ν.:Εμείς εδώ είμαστε η εξαίρεση στον κανόνα. Μαζί με τον Μωραΐτη καταφέραμε να κάνουμε μπασκετούπολη την Ιτέα, με επιτυχίες, με την άνοδο στη Γ’ Εθνική όταν γυρίσαμε πίσω μαζί με τον Χρήστο, δουλέψαμε πολύ και καταφέραμε να κάνουμε μια πολύ καλή ομάδα. Αυτές οι επιτυχίες έφεραν πολύ κόσμο στο γήπεδο, έφεραν παιδιά στην ομάδα, δημιουργήσαμε ακαδημίες και από εκεί και ύστερα εγώ μπορεί να μην κατάφερα να συνεχίσω ενεργά, αλλά ανέλαβε ο Χρήστος που απογείωσε μπασκετικά την Ιτέα. Εδώ στην Ιτέα έχει συντελεστεί στην ουσία ένα μπασκετικό θαύμα, μια τόσο μικρή πόλη έχει καταφέρει να κάνει πολλά πράγματα στο μπάσκετ και αυτό έγινε γιατί αυτή η πόλη ευτύχησε να έχει τα τελευταία 20 χρόνια ένα άνθρωπο σαν τον Μωραΐτη, που με τη δουλειά του κατάφερε να φτάσει τόσο ψηλά την Ιτέα”.

ΕΡ: Η προτροπή σου σε ένα νεαρό παιδί για να ασχοληθεί με το μπάσκετ ποια θα ήταν;

Ν.Ν.:Καταρχήν θα του έλεγα να ασχοληθεί γενικά με τον αθλητισμό, μόνο όφελος μπορεί να έχει. Μακάρι από εκεί και πέρα το κάθε παιδί που επιλέγει το μπάσκετ να έχει αγάπη σαν τη δική μας για το άθλημα, εγώ προσωπικά έχω απίστευτη αδυναμία στο μπάσκετ. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό μόνο προς το καλύτερο, μόνο οφέλη μπορεί να έχει για ένα νεαρό παιδί”.

 

Συνέντευξη: Παναγιώτης Νικολάου

 

 

 

Σχετικά άρθρα

Φιλικό: ΧΒΑ-Απόλλων Χαλκίδας 80-59

pannikolaou

Φιλικό: Ερμής Σχηματαρίου-Τελεθριακός 64-54

pannikolaou

Συνεργασία με τον Ο.Κ. Ελευσίνας για τον Γ. Βελισσαράκο!

pannikolaou